اصلاح سازمان هاي جمهوري اسلامي ايران از نظر تا عمل

سال پنجم، شماره اول، پياپي 11، پاييز و زمستان 1394

سيدغلامرضا موسوي / استاديار دانشگاه باقرالعلوم عليه السلام                                                mousavi@bou.ac.ir

دريافت: 1/10/1393 ـ پذيرش: 29/7/1393

چكيده

يكي از دغدغه هاي مديران ارشد هر سازمان و نهاد، بهبود مداوم سيستم است. اين دغدغه به سبب تغييرات محيطي و نيازهاي جديد مخاطبان است. در پاسخ به اين دغدغه، دو پارادايم مكانيكي و ارگانيكي مطرح است. بسياري از طراحان و مهندسان سيستم هاي اداري، راه اصلاح تحول و نوسازي سازما ن ها را پارادايم ارگانيكي و در نقطة تعالي آن، نظرية «سازمان هاي يادگيرنده» دانسته اند. روش تحقيق مقالة حاضر «تحليلي    منطقي» است كه از طريق مطالعات كتابخانه اي و مشاهدة عيني  دو پارادايم را نقد و بررسي كرده است. يافتة اين پژوهش نشان مي­دهد كه اصرار برخي مديران بر لزوم تحول سازمان ها از طريق داشتن آرايش سازمان يادگيرنده، وجهي ندارد و اساساً لزوم انتخاب الگوي مديريتي مكانيكي يا ارگانيكي بر مغالطة «ايهام منع جمع» استوار است.

كليدواژه ها: پارادايم مكانيكي، پارادايم ارگانيكي، تحول سازمان، اصلاح سازمان، سازمان هاي يادگيرنده، ايهام منع جمع