Islam va Pazhuheshhaye Modiriyati, Volume 1, Issue 3, No 3, Year 2025 , Pages 117-143

    Pivotal Virtues in Virtue-Oriented Organizations

    Article Type: 
    Promotional
    Writers:
    Saeid Hejazifar / M.A. student of Islamic sciences and management, Imam Sadiq University / saeedhejazifar@gmail.com
    Safah-al-Hoda Fagheri Kani / Faculty member of Ministry Islamic Theology / Bagheri@isu.ac.ir
    Abstract: 
    Perhaps the most complex and extensive theory of ethics is the theory of ethics of virtue. This theory, which is regarded as one of the most important theories today, is expected with its significant components, to effect different realms including management ethics by creating a moral-based life. Therefore, it can be used in framework of management and organization and takes them towards virtue-oriented organizations. To this end, first a virtue-oriented organization should be defined so that the features of such organizations will be identified. "Virtue-oriented" organizations those organizations which are founded on moral virtues, their managers and staffs are virtue-oriented, and its organizational relations and transactions observe moral virtues. According to this definition, the present paper elaborates on two levels of pivotal virtues: individual and organizational, and it considers intimacy with God, sincere devotion, sincere intention, hereafter -orientation, and accountability as the pivotal virtues of individual level and human affection, service, justice, and adherence to rules and regulations and hierarchy as the pivotal virtues of organizational level.
    چکیده و کلیدواژه فارسی (Persian)
    Title :فضیلت‌های محوری در سازمان‌های فضیلت‌مدار
    Abstract: 
    شاید در بین نظریه های اخلاقی هیچ کدام به پیچیدگی و گستردگی اخلاق فضیلت نباشد. این نظریه، که امروزه از مهم ترین نظریه های اخلاقی است، انتظار می رود در آینده بتواند در حوزه های گوناگون، از جمله در اخلاق مدیریت ـ به دلیل مؤلّفه های ارزشمندی که دارد در ایجاد یک زندگی اخلاقی و سعادتمند، کارایی داشته باشد. بدین روی، از این نظریه می توان در حوزة مدیریت و سازمان استفاده کرد و به سمت سازمان های فضیلت محور حرکت نمود. برای این منظور، ابتدا باید تعریفی از سازمان فضیلت محور ارائه کرد تا بر اساس آن بتوان ویژگی های چنین سازمان هایی را برشمرد. سازمان های «فضیلت محور» به سازمان هایی گفته می شود که بر اساس فضیلت های اخلاقی شکل می گیرند و مدیران و کارکنان آن انسان هایی فضیلت مدار بوده و ارتباطات و فعل و انفعالات سازمانی بر اساس فضایل اخلاقی تنظیم می گردد. بر اساس این تعریف، در این مقاله، فضیلت های محوری در سازمان ها در دو سطح فردی و سطح سازمانی بیان شده است. در سطح فردی، فضیلت هایی همچون انس باخدا، اخلاص و نیّت خالص، آخرت گرایی، مسئولیت پذیری ها و در سطح سازمانی، فضیلت هایی همانند عاطفة انسانی، خدمت گزاری، عدالت، و رعایت قوانین و سلسله مراتب به عنوان فضلیت های محوری ذکر شده است.
    References: 
    • احمدي، ظهير، «آزادي و مسؤوليت از منظر نهج البلاغه»، انديشه صادق، ش 1، ص 68-81.
    • آذرنوش، آذرتاش، فرهنگ معاصر عربي فارسي، چ ششم، تهران، ني، 1384
    • آريان‌پور كاشاني، عباس، فرهنگ دانشگاهي انگليسي فارسي، چ هشتم، تهران، سپهر، 1368.
    • بندرريگي، محمد، فرهنگ عربي به فارسي، چ چهارم، تهران، اسلامي، 1362
    • پينكافس ادموند، از مساله محوري تا فضيلت گرايي، ترجمه حسني حميدرضا، عليپور مهدي، تهران، معارف، 1382.
    • حق پناه، رضا، اخلاق فضيلت گوهرجامعه ديني، نشريه انديشه، سال پانزدهم شماره پنجم و ششم آذرو دي 1388، صفحات 89تا 114
    • خزاعي، زهرا، «ارسطو، هيوم و اخلاق فضيلت»، انديشه ديني، بهار 1384، شماره 14، صفحات61-74
    • ـــــ ، «اخلاق فضيلت مدار»، نامه مفيد، ش 28، زمستان 1380، از ص 41ـ64.
    • ـــــ ، اخلاق فضيلت، تهران، حكمت، 1389.
    • دبيري، احمد، «فضيلت گرايي در اخلاق»، معرفت اخلاقي، سال دوم ش 1، زمستان 1389، صفحات5-22.
    • رجايي، غلامعلي، برداشت‌هايي از سيره امام خميني، چ دوم، تهران، چاپ ونشر عروج، 1384.
    • رضوان طلب، محمدرضا، برزنوني، محمدعلي، «مديريت خدمت مدار»، دانشكده علوم انساني، سال چهاردهم، ش 60، ص127-144
    • روبيژك، پل، ارزش‌هاي اخلاقي در عصر علم، ترجمه ساطع، نفيسه، ساطع، محبوبه،تهران، حكمت، 1381
    • سادات، محمدعلي، اخلاق اسلامي، چ بيستم، تهران، سمت، 1377.
    • سرور اخلاقي، غلام، «عدالت و وظايف دولت ديني»، معرفت، سال هجدهم ش 142، ص 45-68.
    • شعاري نژاد، علي‌اكبر، فرهنگ علوم رفتاري، تهران، امير كبير، 1364.
    • شيدان شيد، حسينعلي، عقل در اخلاق، قم، حوزه و دانشگاه، 1383.
    • شيرواني، علي، فرا اخلاق، تهران، پژوهشگاه فرهنگ و انديشه اسلامي، 1376
    • صادقي، مرضيه، «اخلاق فضيلت مدار در ديدگاه مرحوم نراقي و امام خميني»، مشكوة النور، پاييز و زمستان 1384، ش 30و31، ص 12 تا 32.
    • صادقي، مرضيه، «اخلاق مبتني بر فضيلت، اخلاق مبتني بر عمل و اخلاق مكمل»، نامه مفيد، شماره 28، زمستان 1380، ص 15 تا26.
    • صادقي، مرضيه، «جايگاه فضيلت عدالت در نظام آكوئيناس»، نامه مفيد، ش 30، تابستان 1381، ص 49-56.
    • طباطبايي، سيدمصطفي، فرهنگ نوين عربي فارسي، چ هفتم، تهران، اسلاميه، 1366.
    • طوبايي، محمدتقي، «مروري بر جايگاه آخرت گرايي در مديريت اسلامي»، انديشه صادق، ش 23، تابستان 85، ص 17-40.
    • علمي سولا، محمدكاظم و فرخ زادگان صفي آباد، مهين، «بررسي تطبيقي فضيلت از ديدگاه كانت و فارابي»، الهيات تطبيقي، سال دوم ش 5، بهار و تابستان 1390، ص 130- 109.
    • عميد، حسن، فرهنگ فارسي، چ بيستم، تهران، سپهر، 1361
    • فروزنده دهكردي، لطف‌الله و ملائي، الهه، «بررسي نظام ارزشي در مديريت اسلامي و ديگر مكاتب»، راهبردياس، ش 17، بهار88، ص 166-187.
    • كلينى، محمدبن يعقوب‌بن اسحاق، الكافي، چ چهارم، تهران، دار الكتب الإسلامية، 1407 ق.
    • كوفى اهوازى، حسين‌بن سعيد، الزهد، چ دوم، قم، المطبعة العلمية، 1402ق
    • گلستاني، سيدهاشم و يوسفي، عليرضا و رضاييان، فيروز، «غزالي و اخلاق فضيلت ديني»، دانش و پژوهش در علوم تربيتي وبرنامه ريزي، ش 20، زمستان 1387، ص 1-20.
    • گواهي، عبدالرحيم، واژه نامه اديان، تهران، فرهنگ اسلامي، 1374.
    • محدثي، جواد، بركرانه شرح چهل حديث امام خميني، قم، مركز نشر هاجر، 1389.
    • مصباح، محمدتقي، «عدالت و پيشرفت در دولت ديني»، حكومت اسلامي، سال چهاردهم، ش 2، ص 5-14.
    • ـــــ ، پيش نيازهاي مديريت اسلامي، چ دوم، قم، موسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني، 1388.
    • ـــــ ، فلسفه اخلاق، تهران، چاپ و نشر بين الملل، 1382.
    • ميانداري، حسن، «آكوئيناس مدافع ارسطو در نياز فضايل عقلي به جهت دهي فضايل اخلاقي»، پژوهش‌هاي فلسفي و كلامي، سال دوازدهم ش 1و2، ص 37-68.
    • نحوي، سيدمحمد، فرهنگ وام واژه‌هاي عربي، تهران، اسلامي، 1368.
    • نقي‌پورفر، ولي الله، اصول مديريت اسلامي و الگوهاي آن (1)، چ سوم، تهران، مركز آموزش مديريت دولتي، 1377.
    • واعظ مهدوي، محمدرضا و زينت، «برنامه ريزي براي عدالت با تاكيدبر عدالت در سلامت»، اقتصاد و جامعه، ش23-24، ص 191-209
    • يوسفي، حيات‌الله، «آرمان عدالت و دولت ديني(نظريه فارابي)»، معرفت، سال هجدهم، ش 142، مهر 1388 ص 93-116.
    • Bert van de Van, "An Ethical Framwork for the Marketing of Corporate Social Responsibility", Joural of Business Ethics, 2008, V.82, p. 339-352.
    • Cameron Kim Caza, "Organizational and leadership Virtues and the Role of Forgiveness", Journal of leadership and Organization studies, 2002 V.9, N1, p. 33-48.
    • Kim Cameron,KarenManz, CharlesManz, RobertMarx, The Virtuous Organization: AN Introduction,World Scientific Publishing, Aug 2008
    • Lizabeth A. Barclay, Karen S. Markel, Jennifer E. Yugo, (2012) "Virtue theory and organizations: considering persons with disabilities", Journal of Managerial Psychology, Vol. 27 Iss: 4, pp.330 - 346
    • Neuza Ribeiro-Rego Armenio ,Does Perceived Organizatioal Virtuousness Explain Organizatioal Citizenship Behaviors? , International Journal of Social Human Sciences, 3 (2009) ,pp736-743
    • Rick D.Hackett Wang Gordan, Virtues and leadership, management Decision, V.50 .N.5, 2012, p.868_899.
    Cite this article: RIS Mendeley BibTeX APA MLA HARVARD VANCOUVER

    APA | MLA | HARVARD | VANCOUVER

    Hejazifar, Saeid, Fagheri Kani, Safah-al-Hoda .(2025) Pivotal Virtues in Virtue-Oriented Organizations. Islam va Pazhuheshhaye Modiriyati, 1(3), 117-143

    APA | MLA | HARVARD | VANCOUVER

    Saeid Hejazifar; Safah-al-Hoda Fagheri Kani."Pivotal Virtues in Virtue-Oriented Organizations". Islam va Pazhuheshhaye Modiriyati, 1, 3, 2025, 117-143

    APA | MLA | HARVARD | VANCOUVER

    Hejazifar, S, Fagheri Kani, S.(2025) 'Pivotal Virtues in Virtue-Oriented Organizations', Islam va Pazhuheshhaye Modiriyati, 1(3), pp. 117-143

    APA | MLA | HARVARD | VANCOUVER

    Hejazifar, S, Fagheri Kani, S. Pivotal Virtues in Virtue-Oriented Organizations. Islam va Pazhuheshhaye Modiriyati, 2025; 1(3): 117-143